Perfil de TharakornTeaSeR_MaiKunG_SaNanJiTFotosBlogListasMais  |  Ferramentas Ajuda |
TeaSeR_MaiKunG_SaNanJiT- MisS UniVeRsE \\// คิดถึงจักรวาล - |
|||||
|
26 de janeiro สัญญา"สัญญา....แล้วเราจะกลับมาเจอกันอีกครั้ง...เพื่อทำในสิ่งที่เราต้องการ..."
ปล.จะยังมีคนติดตามอยู่มั้ยน้า 28 de abril สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นแรง...
"แดดร้อนๆ ตอนบ่ายๆ วันสุดท้ายที่เธอลาไป…"
บ่ายวันนั้น มันเป็นวันที่เรื่องวุ่นวายต่างๆๆ ได้เริ่มต้นขึ้น .... รู้สึกว่าตอนนั้นได้เวลาจะต้องไปเรียนพิเศษวิชาภาษาต่างประเทศ แล้วยังรู้สึกขี้เกียจจะเข้าเรียนด้วยซ้ำไป จะเอาอะไรมาใส่สมองกันให้มากน้า การศึกษาไทย อยู่ๆๆ ก็รู้สึกได้ยินเสียง โทรศัพท์ร้องเพลงพร้อมกับเต้นระรัวในกระเป๋ากางเกงยีนส์ขายาวประมาณตะตุ่ม “ฮัลโหล..ครับ ว่าไงครับ อ่อ... เอาจริงหรอ แต่เรียนพิเศษอ่า... ขนาดนั้น... จริงดิ ที่ไหนๆๆ โอเคๆๆ ได้ครับ แล้วเจอกัน” แล้วผมก็รีบเก็บข้าวของ ใส่กระเป๋า แล้วลุกออกจากห้องเรียนที่ใช้โทรทัศน์เป็นสื่อการสอน ที่เค้าใช้กันทั่วไปในบรรดาสถาบันกวดวิชาที่มีการขยับขยายสาขาออกไปทั่วทุกภาค ที่น้ำไฟ เข้าถึง วันนั้นเรานัดเจอกันที่เดิม ที่ที่เราคุ้นเคยกันดี นั่งรถเมล์จากจุศูนย์กลางของวัยรุ่น มาถึงจุดศูนย์กลางของกรุงเทพ นี่มันก็ดูเหมือนจะไม่นานนะครับ แต่ว่านั่งจนคนอ่านเบื่ออ่ะครับ จริงๆๆ แระแล้วผมก็มาถึง เกือบเป็นคนสุดท้าย “หวัดดีครับพี่ ครบยัง ไปกินข้าวกัน” อาหารเย็นวันนี้เป็น กับข้าวที่เราทุกคนล้วนตกลงปลงใจกันให้เป็นเมนูประจำกลุ่มเลยก็ว่าได้ เสร็จแล้วเราก็ไปต่อกันที่ร้านเครื่องดื่มเล็กๆๆ ที่มีคนนั่งเต็มร้านทุกครั้งไป แถวๆๆ เสาชิงช้า ก็ตามสเตปเดิมแหละนานๆๆ เจอกานทีก็ต้องมาดิ้งกันหน่อยๆๆ “พี่ครับผมเอาโกโก้ 2 นมแดง 2 นมขาว 1 ชามะนาว 1 แล้วก็ขนมปังแยม นมเนย ช็อคโกแลต เอาใส่ถุงนะครับ” ไม่ได้สั่งกลับบ้านนะคร้าบบ ที่ไม่นั่งกินในร้านก้เพราะว่าเรามีที่นั่งกิน ที่ดีกว่านั้น ขอให้เชื่อครับว่าดีกว่านั้น เรานั่งกันตรงหน้าลานกว้างๆๆ ของศาลาว่าการกทม. อ่ะครับ มันเป็นสถานที่ที่แบบว่าติดดิน แต่เหนือชั้น เพราะว่าข้างใต้ลานนั้นเค้าใช้เป็นที่จิดรถใต้ดินนั่นเอง เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า เหอะๆๆ หลังจากเกริ่นเรื่องไปตั้งนาน เราคุยถึงสารทกข์สุกดิบกันพอประมาณ เราคุยกันถึงเรื่องความในใจ ความคิด ความรู้สึก สับเพเหระ ของทุกคน แล้วเราก็ได้ตกลงกันว่าเราอยากทำค่ายกัน แต่จะอยากทำ ทำไม ทำเพื่ออะไร...........
จนถึงวันนี้คำตอบของคำถามเหล่านั้นได้อยู่ตรงหน้าของน้องแล้ว เป็นสิ่งที่พวกพี่เต็มใจจะทำให้ เป็นสิ่งที่น้องกำลังเผชิญอยู่ เป็นค่ายที่น้องๆๆ ได้มาเข้าร่วม คำตอบที่สำคัญๆๆ เหล่านั้นพี่เชื่อว่าเราก็คงเริ่มเข้าใจมันแล้ว แต่อาจจะไม่ได้ดูที่ตา เพราะว่า ‘สิ่งที่สำคัญน่ะ ตามองไม่เห็นหรอก’ นั่นแหละครับคือสิ่งที่ทำให้หัวใจของเราทุกคนได้ทำงาน ได้เต้นแรง....
"ต่อให้เนิ่นนานที่เราไม่เจอะเจอ ทุกนาทีหัวใจเรานั้น ไม่เคยจะห่างกัน"
ปล. - เรื่องนี้เกี่ยวกับค่าย... ครับ - บทเริ่มต้นของสิ่งดีๆๆ อยู่ที่การมอง - การที่เรามีอาวุธอยู่ในมือ ไม่ใช่ว่าเราจะสามารถทำร้าย ใครก็ได้ แต่อาวุธเหล่านั้นมีไว้ใช้เพื่อ ปกป้องสิ่งสำคัญ 20 de março ข้อความในจดหมายฉบับที่หนึ่ง ก่อนกลับบ้าน ........................
.............................
หวัดดีครับ ไม่ได้เจอกานตั้งนาน ผมกำลังเดินทางอยู่ครับ แต่ไปไหนก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าต้องเดินไป มันก็เลยเป็นอย่างนี้ทุกที ชอบแว๊บไปแว๊บมา หาไม่เจอ ไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ไหน กำลังทำอะไรอยู่ หรือไม่รู้แม้กระทั่งตัวเองกำลังคิดอะไร...
สับสนมากมาย สับสนเหลือเกิน เหนื่อยเกินไป เหนื่อยอ่อนล้าลดแรงหดถดถอยลอยลำกำดินกินแกลบแทบคลั่งชั่งใจในหัวตัวเราเกามือถือมีดกรีดใจ....................................................................................
.......ณ..ที่ไหนซักแห่ง......
ถึง...
หวัดดี เป็นยังไงบ้าง สบายดีช่ายมั้ย ต้องขอโทดที่ไม่ได้ส่งจดหมายไปหาตั้งนาน พอดีไม่ว่าง ก็เงี้ยแหละ คนเรามันก็มีข้ออ้างเยอะแยะไปหมดทำนู้นทำนี่บ้าง วุ่นวายจริงๆๆ ชีวิตเด็กม.6 ไหนจะต้องเล่นเกมส์ เล่นบอล สอบที่นั่นที่นี่บ้าง เฮ้อออ......
ส่วนมากคนที่เขียนเล่าเรื่องจะเป็นการเขียนเกี่ยวกับสิ่งที่ตนเคยเจอมา หรือเคยสัมผัสมาทั้งนั้น ตอนนี้ผมอยากจะเขียนสิ่งที่ผมสนใจ หรืออยากจะทำมั่ง ก็คือ สิ่งที่ยังไม่ได้ทำ และไม่รู้ว่าจะทำได้รึป่าวเยอะแยะเลย มาเริ่มเลยดีกว่าจะได้ไม่เสียเวลา หลังจากที่ผมมีชีวิตวนเวียนไปมา อยู่กับทุกคนบนโลกใบนี้มาระยะหนึ่งแล้ว ผมก็เริ่มรู้ตัวเอง ว่าเราต้องการอะไร เราต้องการทำอะไร เราต้องการจะไปไหนยังไง เราอยากได้อะไร และอีกมากมายคำถาม จนต้องใช้ ฯลฯกำลังสอง กันเลยทีเดียว จากคำถามเหล่านั้น...
จนตอนนี้ ผมก็เริ่มได้คำตอบออกมาลางๆๆ แระผมว่าผมชอบเดินทางนะ อารายก็ได้ที่ต้องเดินทาง ไปไหนมาไหน ผมว่ามันสนุกออกจะตายไป และถ้ายิ่งได้เดินทางไปในที่ที่เรายังไม่เคยไปด้วยแล้วยิ่งสนุกเข้าไปใหญ่ ต่างจังหวัดไกลๆๆ ยิ่งดี เอาง่ายๆๆ ครับ นิสัยชอบเดินทางของผมมันมีมาตั้งนานแระ ขนาดเมื่อก่อนเรียนพิเศษ เลิกดึกๆๆ ผมยังไม่ยอมให้แม่เพื่อนไปส่งเลย เป็นบ้าไรไม่รู้อยากนั่งรถเมย์กลับเอง แถมตอนนี้ยัอยากจะเดินกลับบ้านเองด้วยซ้ำไป มันก็ไม่มีไรมากหรอกครับ แค่ผมรู้สึกชอบเวลากลางคืน ผมชอบบรรยากาศ ผมอยากเดินสัมผัสมันกับบรรยากาศเหล่านั้นไปนานๆๆ มันทำให้ผมได้ระบายความเศร้าที่มีมากมายอยู่ในใจให้ออกไป ตามต้นไม้ข้างทางบ้าง นกบางตัวที่เกาะอยู่บนต้นไม้บ้าง สายลมบ้าง เศษผงละอองฝุ่นบ้าง ภาพต่างๆๆที่วนเวียนอยู่รอบๆๆ ตัวเราบ้าง ทำให้รู้สึกอบอุ่นดีด้วยนะ ไม่เชื่อลองดูได้ กำลังอยากหาคนมาเดินเป็นเพื่อนอยู่พอดี แต่จะมีใครบ้าที่ไหนทำแบบนี้บ้างเล่า เหอะๆๆ .... อยากจะลองไปเดินเล่นดูซักครั้ง เฮ้อๆๆ
ส่วนเรื่องการทำงาน ผมก็พยายามจะทำในสิ่งที่เราอยากทำ ทำแล้วสบายใจ มีความสุข และไม่เดือดร้อนใครก็พอแระ อยู่กับคนที่เราพอใจจะอยู่ด้วย อยู่กะคนที่เข้ากับเรา เข้าใจเรา รู้จักเราจริงๆๆ แค่นี้ก็โอเคที่สุดในการทำงานแล้วนะ ผมว่า
ส่วนในเรื่องของการเดินทางต่อ ผมขอแค่ให้ผมได้เจอเพื่อนดีดี ได้มีเวลาอ่านหนังสือ และเล่นเกมส์ ให้มากกว่านี้หน่อยก็โอเคแล้ว เพราะผมรู้สึกว่าเวลาเราเข้าร้านหนังสือแล้วเหมือนเวลามันจะเริ่มเดินเร็วขึ้นๆๆๆ เรื่อยๆๆ เฮ้อๆๆ เอ๊..ไม่รู้ว่าจะไปถอนหายใจพร้อมกับใครบางคนอีกรึป่าวน้า เด๋วโดนด่าอีก อิอิ
แค่นี้แหละสั้นๆๆ ไม่ต้องมีไรมาก พอดีๆๆ พออ่านๆๆ
......................................................................................................................................................................................................................................................
เอ๊...เหมือนฝนจะตกแระ ได้เวลาไปนั่งปรับทุกกับสายฝนที่โปรยปรายลงมาแระน้า เจอกันบนที่นอนนะ............................................
...............ณ...ที่ที่มิติของเวลาเหลื่อมซ้อนทับกันเป็นวงรี..ณ..จุดนั้นเราก็คงได้พบกัน.........
ปล.
- เหอะๆๆ ได้เวลาเขียนสักที
- ไม่ค่อยมีรูปมาอัพเลยอ่า รออีกหน่อยละกาน
- ทุกๆๆ คนคือ ที่รักของผม
- อยากจะพูดอีกครั้ง ว่า .........
- ทำงาน หาเงิน เก็บตัง จัดค่าย
- ถ้าเกิดพิมพ์ตกๆหล่นๆ ก็ขออภัยด้วยครับคีย์บอร์ดไม่ค่อยจะดี
- รักกัน ไม่เท่า รู้ใจกัน 11 de dezembro กระดาษทดเหอะๆๆ
"มีเรื่องราววุ่นวายมากมายผ่านตาเข้ามากระทบที่กลางใจ แต่ความวุ่นวายมากมายก็ลอยผ่านไป และสิ่งเหล่านั้นคือความเป็นไปๆๆๆๆ"
ผมได้ยินคำคำนี้เป็นประจำ เมื่อใดที่ต้องทำข้อสอบวิชาคณิตศาสตร์ อาจารย์เป็นต้องถามนักเรียนทุกครั้งว่า เอากระดาษทดมั้ย ในใจผมตอนนั้นสวนไปทันทีว่าไม่เอาคร้าบๆๆๆ คือผมไม่รู้ว่าจะเอาไปทำไม ในเมื่อเอาไปก็คิดไม่ออกอยู่ดี!!?? แต่ก็ต้องก้มหน้าตอบอย่างเกรงๆๆว่า เอาครับผม เหอะๆๆ งี้เหง้าจริงๆๆเรา กระดาทดแผ่นใหญ่มากกก เมื่อถึงเวลาสอบผมก็ใช้สมองอย่างเมามันมากในการคิดว่าจะเขียน หรือวาดอะไรลงไปในกระดาษบางๆๆใบนี้ดี แล้วผมก็เผลอหลับไป....................ครึ่งชั่วโมงผ่านไปไวเหมือนโกหก ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการกึ่งงัวเงียกึ่งสดใส มองไปรอบๆๆ ก็ตกใจเห็นเพื่อนแต่ละคนหน้าดำค่ำเครียด ขนาดยอดฝีมือของสำนัก601 ยังถูกธาตุไฟเข้าแทรก แล้วผมล่ะจอมยุทธฝึกหัดอย่างผมที่นั่งบำเพ็ญเพียร มาเกือบครึ่งชั่วโมงเมื่อกี้ จะผ่านด่านทดสอบได้มั้ยเนี่ย เหอะๆๆ ผมก็ได้แต่ช่วยเหลือเพื่อนคนดีรอบๆๆ โต๊ะผมทั้งหลายโดยการถามว่าเอากระดาษทดมั้ย คือผมไม่รู้จะเอาไปทำอะไรดี จริงๆๆ นะ และแล้วก็มีเสียงสัญญาณทำให้ร่างกายหยุดเคลื่อนไหว ผมอาศัยจังหวะเสี้ยววินาทีใช้สายตาอันยาวไกล มองไปข้างๆๆ แล้วก็กาลงกระดาษคำตอบของตัวเองอย่างรวดเร็ว... ทันเวลา! สำเร็จ แล้วอาจารย์ก็เดินมาเก็บข้อสอบไป เฮ้อออ ค่อยยังชั่ว แต่กระดาษทดใบนั้นก็ยังว่างป่าววางอยู่ใต้ปากกาบนโต๊ะผม ผมก็ยัดมันใส่ใต้โต๊ะซะ แล้วก็เดินออกจากห้อง แหมก็เห็นเหล่าจอมยุทธทั้งหลายหน้าซีดเป็นแถบ แล้วมันก็บอกกับผมว่าคราวนี้โหดจริงๆๆ ท่าทางจะไม่รอดกันหมด ผมก็เริ่มซีด แต่ก็ไม่ถึงกับเครียดไรมากก็เพราะรู้ตัวเองอยู่แล้วว่าทำไม่ได้เลย เหอะๆๆ เศร้าๆๆ
พอผมก็กลับถึงบ้านเจ้าน้องชายตัวดีก็วิ่งเข้ามาทันที ซัดฝ่ามือใจดี ใส่ผมแล้วก้บอกให้ผมสอนการบ้าน วิชาคณิตศาสตร์ ผมได้ยินดังนั้นก้เกิดอาการธาตุไฟเข้าแทรกทันทีทรุดลงตรงนั้นเลย ถึงแม้จะเป็นเลขประถมก็เถอะ ทำผมอึ้งไปหลายข้อแล้ว เหอะๆๆ เวลาทำการบ้าน น้องผมก็จะทดเลขในหนังสือแล้วก็ลบเอาทุกครั้ง ทุกครั้งจริงๆๆ ผมก็บอกไปไม่รู้กี่ทีกี่หน แล้วว่าให้เอากระดาษมาทดดดด เจ้าน้องชายจึงจะไปหยิบมาแต่ก็หยิบสมุดฉีกเล่มเล็กๆๆ ออกมาบอกว่าเอานี่แหละ ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงได้แต่บอกไปว่าคราวหลังเอาแผ่นใหญ่ๆๆ ถ้าเอากระดาษทดแผ่นเล็กก็ไม่ต้องมาให้สอน ผมคิดได้แค่นั้น....
แล้วผมก็เข้าห้องสอบอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นการสอบกลางภาค มาที่วิชาคณิตศาสตร์ คู่รักคู่แค้นของผม ทำไมต้องพูดถึงแต่วิชาคณิตสาสตร์ ก็เพราะว่ามันเป็นวิชาที่ต้องใช้กระดาษทด...มั้ง คราวนี้อาจารย์ก็แจกกระดาษทดใบใหญ่อีกตามเคย ผมก็ไม่รู้จะเอาไปทำอาราย อีกตามเคย เหอะๆๆ
ขณะเปิดข้อสอบทำไปนั้นก้รู้สึกว่าเอ๊.. ก็มีอยู่หลายข้อที่คุ้นๆๆ นะเหมือนจะทำได้?! ผมก็เลยหยิบเจ้ากระดาษทดที่ดูว่าไร้ค่าใบนั้นออกมา แสดงความคิดผิดๆๆ ถูกๆๆ ลงไป สรุปว่าก็คิดได้บ้างไม่ได้บ้าง เหอะๆๆ น่าขำจริงๆๆ ชีวิต แต่คราวนี้ผมไม่ได้นั่งหลับ บำเพ็ญเพียรเหมือนเมื่อก่อนแล้ว สมองผมมันกลับสร้างสรรค์ เกิดความคิดขึ้นมา ในเมื่อเราคิดไม่ออกแล้วจะมามัวนั่งแหง่วๆๆ อยู่ทำไม ผมก็เลยเขียนภาษาญี่ปุ่นตัวที่จำได้ เป็นการท่องไปในตัว จากการที่เคยไปเรียนพิเสด มาตั้ง 1 คอร์ดแหนะ ... แล้วก็วาดภาพ อารายก็ได้ที่อยากวาดออกมา ดูเลอะเทอะดี บางทีก็วาดรูปวัดบ้าง วาดรูปสาวๆๆ บ้าง วาดรูปดาบญี่ปุ่นบ้าง ผมชอบดาบจริงๆๆ มันดูมีเสน่ห์ดี แต่ว่าก็ดูไม่ค่อยจะได้เลยซักรูปเดียว เฮ้อออ จะเอาดีทางด้านนี้ได้มั้ยนี่... เหอะๆๆ ผมรู้แระว่ากระดาษทดมันมีประโยชน์ยังไง
มันทำให้ผมได้คิด คิด คิด คิด ได้จินตนาการ ได้แสดงความในใจออกมา โดยมันยอมสละตัวเองจากกระดาษที่ขาวสะอาดเอี่ยม มาเปอะเปื้อน เพราะความคิด ความในใจของผม ซาบซึ้งจริงๆๆ ผมก็เพิ่งจะรู้ประโยชน์ของกระดาทดมันจริงๆๆ ก็คราวนี้แหละ....
กลับมาบ้านก้เหมือนเช่นเดิมทุกวันๆๆ ผมก็สอนไปซักป้าปนึงกับเรื่องกระดาษทดใบใหญ่ๆๆ ว่ากระดาษทดก็เหมือนกับกรอบความคิดของเรา ถ้ามันเล็กมันก้จะทำให้เราแคบคิดไรไม่ออก แต่ถ้ากระดาษมันใหญ่มันจะทำให้เรามีพื้นที่ในการจินตนาการ ในการคิดได้ไม่สิ้นสุด ผมบอกสั้นๆๆ แค่นี้กับน้องแหละ เพราะผมรู้ว่าถึงบอกไปเค้าก้คงยังไม่ค่อยจะเข้าใจอะไรอยู่ดี ตามประสาเด็กๆๆ
ก็มีคนเค้าบอกว่า " จินตนาการ สำคัญกว่า... ความรู้ " จริงมะ
ปล.
- นั่นแหละ ๆ ๆ ช่ายเลย...
- คิดถึงก็ เศร้า ไม่ หาย
- ลองโทรไปหาเค้าแล้วนะ แต่เสียงโทรศัพท์มันดังว่า
"ไม่มีสัญญาณตอบรัก จากเลขหมายที่ท่านเรียก"
- เหอะๆๆ เรียนๆๆ อย่างเดียวเลย
- อยากไปเที่ยวววว ต่างจังหวัด ไปให้ไกลจากยุทธภพที่วุ่นวาย
- บ้า....หนังจีน
- คิดถึงสิ่งที่เคยบอกไว้
02 de outubro no....nameเหอะๆๆ
สวัสดีครับ.....
วันนี้เป็นวันเกิดของผมเอง.....ไมช่ายวันเกิดจริงๆๆนะ......มันเกิดอยากจะเขียนน่ะ 555+
เรื่องที่จะพูดถึงต่อไปนี้เกิดขึ้นจริง ขณะเขียน...
วันที่ 1 ตุลาคม 2549 เวลา 23.0กว่าๆ นาฬิกา
......
ก่อนหน้านี้ กะว่าจะมาเขียนหลายครั้งแล้ว.. แต่ก็ไม่รู้จะเขียนอะไร ให้มันเปนยังไงดี
มาจนถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนอะไรดี เพราะเรื่องราวต่างๆๆ ที่เข้ามาเวียนว่าย ปรากฎอยู่รอบๆกายของผมนั้นมันคืออะไร เรื่องราวต่างๆๆล้วนแล้วแต่เป็นความรู้สึกที่อยู่ลึกๆๆ ในห้วงเหว ใต้มหาสมุทรของหัวใจ(เว่อร์เกินจริง) ทำให้ไม่สามารถบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือภาษาไทยได้ ถึงจะภาษาอื่นได้แต่ผมก็เขียนไม่เป็น
เราเรียกมันว่า "บางสิ่ง..ที่ไม่เข้าใจ" เขียนเป็นคำศัพท์หรูๆๆ ดูเหมือนมีการศึกษาทั้งๆๆ ที่ตกภาษาอังกิดว่า something that i can't catch it จริงๆๆ ก็ให้เพื่อนสุดที่รักคนนึงเค้าเขียนเป็นภาอังกิดให้ ขอบคุณจริงๆๆ
มาเข้าเรื่องกันซักที ว่าแต่มานเรื่องอะไรกันล่ะ..มันเปนการที่ยากลำบากมากที่จะพยายามไม่ให้เรื่องที่อยู่ในหัวสมอง ในความคิดขณะเขียนนั้นมันเกิดปะปนกันขึ้นมา ไม่งั้นก็คงเขียนออกมาไม่รุ้เรื่อง คนอ่านก็อ่านไม่เข้าใจ แล้วมานก็จะสื่ออะไรไม่ได้ ก็เกิดความเข้าใจผิดๆๆ ในหมู่เพื่อนฝูง พี่ๆๆ น้องๆๆ แล้วจะพูดทำไมยืดยาววะเรา สับสน เอาเป็นว่าเด๋วขอไปฟังเพลงให้สบายใจก่อนแล้วกลับมาเขียนใหม่ละกาน แปปนะ
......
.......
........
..............
................... ...........
............ .... .....
...........
...
เศร้าว่ะ น้ำตามันเอ่อล้นอยู่ในตอนนี้ ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่เหมือนหัวใจชาตายด้านไปตั้งนานแล้ว จึงไม่สามารถที่จะบอกให้รู้ถึงความรู้สึกที่ไม่เข้าใจตัวเอง.... ไม่มีเธอ...คือเพลงแรกที่เลือกฟัง ฟังแล้วเหมือนเรากำลังเป็นพระเอก mv กำลังร้องเพลงนี้อยู่หน้า ทำเนียบรัฐบาลขณะที่กำลังมีการปฏิวัติ เหอะๆๆ ...
เศร้าว่ะ เศร้ากว่า sad movie ที่ยังไม่เคยไปดูเพราะมัวรอความกล้าที่จะชวนใครซักคนไปดู... เหอะๆๆ แล้วก็อดดูจริงๆๆ ด้วย
อยากให้ช่วงเวลาเหล่านี้อยู่กับเราไปนานๆๆได้ไหม... คือเพลงต่อไปที่เลือก "โปรดเถอะ ๆ ๆ ๆ" มัน....บอกไม่ถูก ลองเปิดฟังดูครับ เหอะๆๆ เพราะว่าจะให้บรรยายเท่าไหร่ บรรยายยังไง บรรยายแบบไหน หรือแม้แต่บรรยายเป็นภาษาใดๆๆ ในโลก ก็มิอาจฝังเจ็บแสบลึก อินในอารมณ์ "เพราะช่วงเวลานี้คือช่วงชีวิตที่ดีที่สุดของฉัน" ได้เท่ากับลองฟังเอง ได้เจอเองหรอกครับ...
เศร้าว่ะ มันยังไม่หายเลยต่อให้เล่น DotA ชนะมากี่ครั้ง ได้ Godlike มากี่หน ก็ยังมิอาจทำให้ลบความรู้สึกของความเศร้า กับภาพเวลาเดิมๆๆ (เพลงที่สาม) ที่เราเคยนอนแอบคิดถึงเธออยู่ทุกวัน เหอะๆๆ แอบคิดถึงอยู่ได้แล้วจะเค้าจะรู้อาราวะ...
เหอะๆๆ ตี 1 กว่าๆๆ แระยังเขียนไม่ถึงไหนเลย มัวแต่ฟังเสียงความคิดมันนั่งทะเลาะกัน กับชั่วโมงต้องมนต์ (เพลงที่สี่แระ) เพิ่งจะรุ้ว่าความคิดบางทีมานก็ปรึกษากัน บางทีก็คุยกัน บางทีก็ทะเละกันเองได้ด้วย ช่างมหัศจรรย์อารายยิ่งนัก
เห้อๆๆๆ เอ๊ไม่รุ้ว่าจะถอนหายใจพร้อมกับใครบางคนอีกรึป่าวนะ เหอะๆๆ คงไม่หรอกเพราะเค้าไม่เห็นมีไรต้องมานั่งทุกข์ใจอารายนี่หว่า เห้อๆๆๆ แล้วฉันจะต้องฝืน...ฝืนหัวใจตัวเองได้มั้ย แล้วฉันจะฝืนความรู้สึกของฉันได้ยังไง ...ฉันคงต้องฝืนทนกล้ำกลืนอยู่กับความขื่นขม ที่เธอ...... ฝืน เพลงที่ห้า 555+ เศร้าว่ะ
พอนึกถึง...ทีไรก็เศร้า แทบไม่อยากจะเขียนต่อ มันอยากลงไปนอนให้รู้แล้วรู้รอดไปให้เป็นเจ้าชายนิทรา (เพลงที่หก) ป่อยให้ฉันนอนหลับตา ปล่อยให้การหลับใหล ดับความรู้สึกที่มันเกิดขึ้น นิดนึงพอ เจ๊ดเพลงแระ ขอแค่บอกนิดนึงก็พอ แอบเสียดายเหมือนกันที่ไม่กล้าบอกไปในตอนนั้น แต่ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอย่างไรก็คงไม่มีผลในตอนนี้แล้วแหละมั้ง สมควร สมน้ำหน้าตัวเองเหอะๆๆ ที่ไม่กล้าเอง
ส่วนหนึ่งของ 'บางสิ่งที่ไม่เข้าใจ' นั้นมักจะมากับคำภาษาไทยง่ายๆๆ ว่า 'ทำไม' เหอะๆๆ คำตอบของมันก็อยู่ที่หลายๆๆ สิ่งที่ปรากฎอยู่รอบๆๆ ตัวเรานั่นแหละ มันคือคำตอบจริงๆๆ นะ หยุดเคลื่อนไหวแล้วลองนั่งฟังดูดิ ผมชอบนะบางทีนั่งฟังความรู้สึกของตัวเองมันคุยกันแล้วอยากจะกระโดดเข้าไปร่วมวงสนทนา ถกปัญหากับมันด้วยจริงๆๆ คุยกับความรู้สึก กับความคิดนี่มานดีนะ... เมื่อก่อนมีเพื่อนคนนึงเคยบอกว่า "เมื่อก่อนฉันคิดที่จะรัก แต่ตอนนี้ฉันรักที่จะคิดมากกว่า" เหอะๆๆๆ ก็คงเคยได้ยินกันมาบ้างแล้วแหละ เพราะเพื่อนก็ไปเอามาจากเพื่อนของเพื่อนอีกที แล้วเพื่อนของเพื่อนก็ไปเอามาจากเพื่อนของเพื่อนของเพื่อน อีกที...??(แมร่งโคตรยวนยีเลย) ทั้งหมดนี้ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งของ บางสิ่งที่ไม่เข้าใจครับ เกือบจะตี2 แระ เหอะๆๆ คงพอก่อนดีกว่ามั้ง ขอหยุดความฟุ้งซ่านของวันนี้ไว้แค่นี้ก่อนนะ เหอะๆๆ
จนกว่าจะพบกัน...ใหม่
ปล.
-ได้ฤกษ์อัพสเปชก็วันนี้แหละ ตอนแรกก็ยังไม่รุ้จะเขียนเรื่องอะไร แต่ไปๆๆ มาๆๆ ก็ต้องมีเรื่องให้เขียนจนได้เหอะๆๆ ไม่เข้าใจจริงๆๆ
-แอบรัก
-ส่วนเพลงที่ฟังต่อจากนั้นก็เป็นเพลงของ playground อัลบัม cubic world
-เศร้าว่ะ คงเศร้าไปอีกหลายวัน
-สมน้ำหน้าตัวเอง
-บางสิ่ง...ที่ไม่เข้าใจ
-ขอโทษ ผมไม่ใช่คนธรรมดาอีกต่อไปแล้วนะ ผมติดปีกแล้ว แต่ผม..ผมยังไม่อยากบิน เหอะๆๆ
-ผมเกิดวันที่ 23 พฤศจิกายน นะฮะ (มีคนเข้าใจผิดหลายคนแล้ว 555+)
-ชอบ..นักดนตรีอ่า
-คิดถึงสิ่งที่เคยบอกไว้ |
|
|||
Enviar uma mensagem particular
Assinar RSS feed
Contar a um amigo
Adicionar ao Live.com
Adicionar à sua rede
Inscrever-se para alertas
|
|
